(Właśnie zaczęłam poważnie zastanawiać się nad zakupieniem japońsko-angielskiego i w drugą stronę słownika. Ale najpierw muszę wyjść z bankructwa.)
Witam po długiej, niezasłużonej (bo na co, ale tak naprawdę, z ręką na sercu zasługujemy?) przerwie. Działo się całkiem dużo w gruncie rzeczy, stąd blade milczenie... czy jakieś inne. Po kolei jednak. (Przeczytałam kiedyś w mądrej książce "miejsce na wszystko i wszystko na miejscu" i tego będę się trzymać. Będzie miejsce na spokojny opis i na dygresje)
Czerwiec rozpoczął się od fantastycznego pobytu w Gdańsku u znajomych Forumowiczów (niniejszym pozdrawiam z wyszczerzonym uśmiechem i dziękuję raz jeszcze). Fantastyczny klimat, jedzenie, od którego szlag trafił moją dietę (Aluuuuuuuuu... Tiramiiiiisuuuuu... chyba już po wieki wieków będę się debilnie uśmiechać na samo wspomnienie tego smaku), słońce, tłum tańczący na starym mieście poloneza (no bo czemu nie?) oraz Szkot, w którym grali Dropkick Murphysów... Garść emocji , audio i video, przekutych w garść wspomnień, z obietnicą na więcej. Następny Toruń. Warszawa niestety odpadnie ze względów ekonomicznych (szlag).
Kolejną atrakcja miesiąca była nauka japońskiego na egzamin końcowy. Przy okazji zakończenia semestru Sensei zalazł mi za skórę nieufnością i jestem oficjalnie obrażona na supozycję, że mogłam była nie oddać pracy domowej. Śpiewające bursztyny też swój honor mają.
Ostatnią atrakcją jest ostatnia fala upałów, która skończyła się wczoraj. Nie będę pisała o frustracji wypływającej z faktu siedzenia w pracy podczas największej intensywności żaru z nieba, kiedy do najbliższego jeziora mam kwadrans piechotą, bo i po co?
Lubię czerwiec. W zasadzie lubię całe lato, ale czerwiec jest tym szczególnym miesiącem, podczas którego dni są naprawdę dłuższe niż noce. Aż szkoda, że człowiek zamiast siedzenia i obserwowania zjawiska długich wieczorów musi kłaść się spać (bo praca). Teraz właśnie zaczyna się okres najciekawszych zapachów i dźwięków.
Wczoraj, idąc z Mamą do sklepu, uświadomiłam sobie, że w mieście nie ma tego upajającego aromatu dzikich ziół. W mieście nie słychać tak ptaków, które dniem i nocą (pokłony dla znajomego słowika) pieją swoje trele... Lubię swoje miasto, ale swoją wieś kocham.
Tym optymistycznym akcentem kończę i idę robić babeczki.
A to podsumowanie muzyczne. Z tą pieśnią na ustach żegnam tymczasem.
P.S. - czy ktoś z czytających jest uzdolniony graficznie na tyle, żeby mi zrobić fajną skórkę na blog...?
Witam po długiej, niezasłużonej (bo na co, ale tak naprawdę, z ręką na sercu zasługujemy?) przerwie. Działo się całkiem dużo w gruncie rzeczy, stąd blade milczenie... czy jakieś inne. Po kolei jednak. (Przeczytałam kiedyś w mądrej książce "miejsce na wszystko i wszystko na miejscu" i tego będę się trzymać. Będzie miejsce na spokojny opis i na dygresje)
Czerwiec rozpoczął się od fantastycznego pobytu w Gdańsku u znajomych Forumowiczów (niniejszym pozdrawiam z wyszczerzonym uśmiechem i dziękuję raz jeszcze). Fantastyczny klimat, jedzenie, od którego szlag trafił moją dietę (Aluuuuuuuuu... Tiramiiiiisuuuuu... chyba już po wieki wieków będę się debilnie uśmiechać na samo wspomnienie tego smaku), słońce, tłum tańczący na starym mieście poloneza (no bo czemu nie?) oraz Szkot, w którym grali Dropkick Murphysów... Garść emocji , audio i video, przekutych w garść wspomnień, z obietnicą na więcej. Następny Toruń. Warszawa niestety odpadnie ze względów ekonomicznych (szlag).
Kolejną atrakcja miesiąca była nauka japońskiego na egzamin końcowy. Przy okazji zakończenia semestru Sensei zalazł mi za skórę nieufnością i jestem oficjalnie obrażona na supozycję, że mogłam była nie oddać pracy domowej. Śpiewające bursztyny też swój honor mają.
Ostatnią atrakcją jest ostatnia fala upałów, która skończyła się wczoraj. Nie będę pisała o frustracji wypływającej z faktu siedzenia w pracy podczas największej intensywności żaru z nieba, kiedy do najbliższego jeziora mam kwadrans piechotą, bo i po co?
Lubię czerwiec. W zasadzie lubię całe lato, ale czerwiec jest tym szczególnym miesiącem, podczas którego dni są naprawdę dłuższe niż noce. Aż szkoda, że człowiek zamiast siedzenia i obserwowania zjawiska długich wieczorów musi kłaść się spać (bo praca). Teraz właśnie zaczyna się okres najciekawszych zapachów i dźwięków.
Wczoraj, idąc z Mamą do sklepu, uświadomiłam sobie, że w mieście nie ma tego upajającego aromatu dzikich ziół. W mieście nie słychać tak ptaków, które dniem i nocą (pokłony dla znajomego słowika) pieją swoje trele... Lubię swoje miasto, ale swoją wieś kocham.
Tym optymistycznym akcentem kończę i idę robić babeczki.
A to podsumowanie muzyczne. Z tą pieśnią na ustach żegnam tymczasem.
P.S. - czy ktoś z czytających jest uzdolniony graficznie na tyle, żeby mi zrobić fajną skórkę na blog...?
O, też bym chciała fajną skórkę (na blog, nie na siebie;)). Nam również było bardzo miło gościć miłych gości, co do Torunia, to niestety nie wiem, jak będzie z lipcem. A na sierpień planuję nieśmiało ten nieszczęsny Londyn, no ale zobaczymy jeszcze. Potem zawsze jest jesień, zima itp.
OdpowiedzUsuńCo do wsi - kiedyś myślałam całkiem na serio, że mogłabym na wsi mieszkać na stałe, potem jakoś straciłam zapał, ba, teraz bardzo mi pasuje mieszkanie blisko centrum miasta, szczególnie jesienią i zimą, gdy można po pracy wyskoczyć do pubu, kina czy teatru. Do niedawna brak samochodu wpływał też na szukanie bliskości komunikacji miejskiej, teraz już mniej, ale przy trójmiejskich korkach i tak kolejka pozostaje najbardziej sensownym środkiem lokomocji. A wieś... tak, mi też jej brakuje, szczególnie teraz. Rozumiem Cię więc doskonale. I kiedyś pewnie wykorzystam ten ostatni skrawek naszej ziemi na Kaszubach, postawię tam mały, drewniany domek a potem zrobię forumową bibę. :)
pozdrawiam z pachnącego ziołami Gdańska (pachnie bo rosną na parapecie)
Well... w swojej skórze też się czuję całkiem nieźle ;)
OdpowiedzUsuńLipiec u mnie stanął pod znakiem zapytania - były plany wyjazdu do IE, ale oddalają się aktualnie rączo, tak więc kiedyś pewnie zwalę się Lenie weekendowo na głowę, jeśli jeszcze będzie mnie chciała.
Jeśli chodzi o wieś, to zdecydowanie kwestie estetyczno-rodzinne wygrywają z praktycznymi... jeszcze :)
Ściskam mocno :)
Gratuluję zdanego egzaminu na licencję umożliwiającą poruszanie się maszyną chaosu :)
Czy to jakaś sugestia do mnie? Ja mogę - od jutra. Tylko powiedz w co i w jakie kolory.
OdpowiedzUsuńNie... ale jeśli miałabyś ochotę i czas, to ja bardzo chętnie, nie ukrywam.
OdpowiedzUsuń